วรรคทองในวรรณคดี

วรรคทองของสุนทรภู่

          ถึงทุกข์ใครในโลกที่โศกเศร้า   ไม่เหมือนเราภุมรินถวิลหา

จะพลัดพรากจากกันไม่ทันลา               ใช้แต่ตาต่างถ้อยสุนทรวอน

                                                         นิราศเมืองแกลง

           เขาย่อมเปรียบเทียบความว่ายามรัก    แต่น้ำต้มผักเขาชมว่าหวาน

ครั้นจืดจางห่างเหินไปเนิ่นนาน                        แต่น้ำตาลก็ว่าเปรี้ยวไม่เหลียวแล

                                                                    นิราศเจ้าฟ้า

           อันน้ำใจคนเหมือนต้นอ้อย          ข้างปลายกร่อยชืดชิดไม่อิ่มหนำ

ต้องหับหีบหนีบแตกให้แหลกลำ           นั้นแหละน้ำจึงจะหวานเพราะจานเจือ

                                                            นิราศประประธม

            ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังเมารัก       สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน

ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป                       แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน

                                                                นิราศภูเขาทอง

           ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์         มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต

แม้นพูดชั่วตัวตายทำลายมิตร               จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจา

                                                          นิราศภูเขาทอง

           อันคดอื่นหมื่นคดกำหนดแน่         เว้นเสียแต่ใจมนุษย์สุดกำหนด

ทั้งลวงล่องอเงี้ยวเลี้ยวลด                      ถึงคลองคดก็ยังไม่เหมือนใจคน

                                                           นิราศเมืองเพชร

            ด้วยนิสัยในประเทศทุกเขตแคว้น          ถึงโกรธแค้นความรักย่อมหักหาย

อันความจริงหญิงก็ม้วยลงด้วยชาย                   ชายก็ตายลงด้วยหญิงจริงดังนี้

                                                                      พระอภัยมณี

            ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร            ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน

แม้นเกิดในใต้หล้าสุธาธาร                          ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา

                                                             พระอภัยมณี

             อดอะไรจะเหมือนอดที่รสรัก           อดจะหักเสียด้วยใจอาลัยหา

ไม่เห็นรักหนักดิ้นสิ้นชีวา                             จะเป็นบ้าเสียเพราะรักสลักทรวง

                                                               พระอภัยมณี

             อันโศกอื่นหมื่นแสนในแดนโลก         มันไม่โศกลึกซึ้งเหมือนหึงผัว

ถึงเสียทองของรักสักเท่าตัว                          ค่อยยังชั่วไม่เสียดายเท่าชายเชือน

                                                                   พระอภัยมณี

              หนาวน้ำค้างพร่างพรมจะห่มเสื้อ           พออุ่นเนื้อนอนสนิทพิสมัย

ถึงลมว่าวหนาวยิ่งจะผิงไฟ                                 แต่หนาวใจจำกลั้นทุกวันคืน

                                                                        พระอภัยมณี

               ถึงมีเพื่อนเหมือนพี่ไม่มีเพื่อน                เพราะไม่เหมือนนุชนาถที่คาดหมาย

มีเพื่อนเล่นก็ไม่เหมือนมีเพื่อนตาย                       มีเพื่อนชายก็ไม่เหมือนกับเพื่อนชม

                                                                       นิราศพระแทนดงรัง

              จะหักอื่นขืนหักก็จักได้               หักอาลัยนี้ไม่หลุดสุดจะหัก

สารพัดตัดขาดประหลาดนัก                      แต่ตัดรักนี้ไม่ขาดประหลาดใจ

                                                                         นิราศอิเหนา

 

http://lolity.exteen.com/

Posted on 03/09/2012, in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink. ใส่ความเห็น.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: